Charlie Brown
Charlie er duglegur að hjálpa eiganda sínum.
Þýtt af neti

Það er alltaf gaman að lesa frásögn sem hlýjar manni um hjartarætur, hérna kemur eins slík.

Cary er stoltur eigandi 4 ára gamla Shih Tzu hundsins Charlie Brown. Cary og Charlie hafa ávalt farið nánast allt saman. En svo gerðist það að Cary slasaðist illa í hnjánum og átti erfitt með gang og hreyfingar. Hann átti þá erfitt að fara út með Charlie og taka hann með sér, og var ráðlagt að ráða manneskju til að fara með hundinn út í göngur. Cary dó ekki ráðalaus og keypti í staðin barnakerru sem hann breytti þannig að hann gat stutt sig við og Charlie gat hoppað uppi eða gengið við hlið.

Charlie Hoppar nú strax upp í kerruna þegar Cary þarf að fara út og fylgir honum hvert sem er. ,,Charlie er aðstoðarhundurinn minn. Hann vísar alltaf veginn og passar vel upp á mig, hann hjálpar mér við ýmislegt." Segir Cary. Annars hefði ég verið mun einangraðari og meira inni.

Syngjandi Shih Tzu
Alex (Íseldar Al-eks) er mjög söngelskur Shih Tzu. Leið og hann heyrir í munnhörpu, hleypur hann í áttina að hljóðinu og byrjar að ýlfra og góla með og iðar allur af spenningi og monti. Hann hermir eftir háu og lágu nótunum eins og ekkert sé. Það er mjög gaman að fylgjast með honum syngja því hann lifir sig svo inn í þetta.

Nú hefur ein fjölskyldumeðlimurinn á heimilinu byrjað að æfa sig á blokkflautu. Alex lítur á flautuna sem nokkurs konar munnhörpu og sest fyrir framan flautuleikarann og byrjar að syngja með. Það er ekki allir jafn ánægðir með þessa sönghæfileika hans, sérstaklega þar sem að einum aðilanum þykir nokkuð erfitt að æfa sig á flautuna með ýlfrandi Alex fyrir framan sig, þannig að hann skilur ekkert í að hann verður að vera í öðru herbergi þegar spilað er á flautuna. Á Hvuttadögum 2002, fékk Alex að sýna hæfileika sína opinberlega, þá söng hann á sviðinu fyrir allt fólkið. Mjög montinn með það.

Og þú hélst að aðeins kettir hefðu níu líf!
- Ótrúleg saga um hugrakkan Shih Tzu hund frá Ameríku.

,,Ég heiti hnappur og ég hef sannkallað ævintýri að segja þér fá. Ég hef varið átta árum eða svo af lífi mínu bundin við staur með stuttri keðju með mjög lítið af mat og vatni.Megnið af næringunni minni kom frá góðu fólki í nágrenninu sem henti til mín matarleifum þegar eigendurnir mínir voru ekki að horfa.

Þetta var einmanalegt líf, en stundum kom einhver og gaf mér klapp á kollinn eða klóraði mér á maganum.
Mér hefur meira að segja verið sagt að einu sinni voru eigendurnir mínir orðnir leiðir á mer og köstuðu mér út í stíflu sem var nokkrum mílum frá húsinu. Ég leitast alltaf eftir því góða í mannfólkinu, þannig að eftir að hafa lifað það af að falla ofan í djúpt vatnið, og hafa synt alla leið í land, rataði ég aftur heim því ég vissi að þetta hlaut að hafa verið slys. Þau hlutu bara að vera að sína mér hve há stíflan var, er það ekki? Engin mundi af ásettu ráði henda mér ofan í stíflu, er það nokkuð? Allavega þá rataði ég aftur heim, nokkrum dögum seinna, og mér fannst þetta merkilegt, að eigendurnir mínir höfðu aldrei gefið mér eins mikið að borða áður, þau létu fullt af mat út fyrir mig. Til allrar hamingju var ég örmagna ferðalaginu, og borðaði því ekki mikið af matnum, því hann var eitraður var mér sagt.

Eftir þetta hljópst ég á brott, og var fundin af einhverju góðu fólki sem fór með mig til dýralæknis og þau létu lækninn meðhöndla mig gegn flóum og blóðmaurum sem þöktu litla líkamann minn og einnig ormana sem voru inn í maganum á mér ásamt eitrinu.
Þau gáfu mér fallega klippingu og lyf til að græða öll mín sár. En því miður, ákváðu þau að það væri ekki öruggt fyrir mig að búa hjá þeim, því þau áttu tvo stóra hunda sem gætu reynt að nota mig sem leikfang í einum af leikjunum þeirra þar sem þeir toguðu og bitu.

Þannig að þau höfðu samband við eitthvað sem þau kölluðu "hunda björgun" og fóru með mig til konu sem átti nokkra aðra litla hunda eins og mig.. Hún hugsaði vel um mig og hélt áfram að lækna sár mín og elska mig og gefa mér að borða góðan mat tvisvar á dag auk "nammi bita" eins og hún kallaði þá. Ég hafði aldrei fengið reglulegar máltíðir fyrr, og alltaf gleypt í mig matinn. Þú veist aldrei hvenær og hvaðan næsti biti kemur, þegar það eina sem þú hefur þekkt er lífið úti og á flótta.

Ég fann það loksins út að þetta var "venjulegt" líf, en fyrir mér var þetta blessun.

Svo einn dag, eftir nokkra mánuði, kom önnur góð koma og tók mig með í langa bílferð. Þau kölluðu það flutning. Ég stoppaði hjá nokkru fólki á leiðinni. Ég var að fara á nýja heimili mitt.
En bíðið við. Ég átti nú þegar heimili með mömmu sem þótti vænt um mig og tvo bræður sem ég gat leikið mér við, og aðra hvolpa sem stoppuðu stundum við, stöldruðu við um stund, og fóru síðan sína leið. Mig langar ekki að fara neitt annað. Loksins kom ég að húsi þessara indæla eldra fólks og þau gáfu mér að borða og reyndu að þykja vænt um mig, en þetta var ekki mamma mín, og mig langaði í mömmu mína aftur og hunda bræður mína. Þess vegna gerði ég áætlun, hún var sú að ég væri þeim það erfiður að þau vildu senda mig aftur HEIM!!!

Ég hófst handa. Innan tveggja vikna, var ég í öðrum flutningi á leið til baka, Núna keyrðu mamma og bræður mínir mig heim seinustu tvo klukkutímana. Það var svo gott að sjá fjölskilduna mína aftur. Ég hafði saknað þeirra svo mikið! Bróðir minn "Kátur" leyfði mér meira að segja að sitja með sér í framsætinu, hann sem leyfir varla neinum að sitja með sér í framsætinu. Líklega var hann líka glaður að sjá mig líka. Skuggi leyfði mig borða nammið sitt, hann var of spenntur til að borða það sjálfur.

Nú er ég loksins komin heim fyrir víst. Mamma hélt áfram að gráta, segir hvað henni þykir það leitt að hafa sent mig í burtu og hún segist aldrei ætla að gera það aftur. Ég er komin heim að minnsta kosti. Guð sé lof! Ef ég gæti aðeins talað mannamál eða fundið einhver sem gæti talað hundamál, mundi ég líklega hafa og lengri og sorglegri sögu að segja þér, en núna er er ég hamingjusamur og það er allt sem skiptir máli!"

Anja Björg Kristinsdóttir þýddi af Southern Shih Tzu Rescue.